Anjou villages brissac

L’anjou-villages-brissac est un vin rouge d’appellation d’origine contrôlée produit sur dix communes autour du château de Brissac, entre la Loire et le Layon. Cette appellation fait partie du vignoble de la vallée de la Loire.

L’AOC anjou-villages brissac a originellement été reconnue par le décret du . Celui-ci a été abrogé par celui du . Le cahier des charges de l’appellation anjou-villages brissac est maintenant une annexe de ce dernier décret.

Les vins anjou-villages brissac tirent leur nom du village de Brissac-Quincé dans le département de Maine-et-Loire.

Les parcelles classées dans l’aire d’appellation Anjou-Village Brissac doivent notamment présenter une faible profondeur de sol. Ce facteur explique la précocité de la maturation des baies de raisin. Cette maturité avancée (proche de la maturité phénolique) lors de la récolte serait un des facteurs expliquant la typicité des vins de l’appellation : lien terroir/typicité des vins.

Le sous-sol peut être composé de roche métamorphiques et cristallines (schistes, grès…) ou de marne calcaire du Crétacé (marnes à huitres). Cette opposition des sols illustre la position géologique et géographique de l’appellation : à cheval sur la frontière entre le Massif Armoricain et le Bassin Parisien. Le paysage de part et d’autre de la route Angers-Poitiers est le résultat de cette situation, plus accidenté à l’ouest (roches métamorphiques), faisant de cette appellation un témoin vivant de l’histoire géologique.

La partie de la zone d’appellation Anjou-Village Brissac située sur les roches cristallines et/ou métamorphiques est commune à l’aire d’appellation Coteaux de l’Aubance, la différence venant de l’encépagement : chenin exclusif pour les coteaux de l’Aubance.

La région est située en zone tempérée, sous influence océanique. Ce climat se caractérise par des hivers doux et pluvieux, ainsi que par une faible amplitude thermique.

Pour la ville d’Angers, les relevés climatiques moyens sont :

Ce vignoble en AOC comprend 104 hectares, exploité exclusivement en vin rouge. Situé sur les communes de Brissac-Quincé, Dénée, Juigné-sur-Loire black and hooped football socks, Mozé-sur-Louet, Mûrs-Erigné, Saint-Jean-des-Mauvrets, Saint-Melaine-sur-Aubance, Saint-Saturnin-sur-Loire, Soulaines-sur-Aubance et Vauchrétien dans le département de Maine-et-Loire.

Les noms des vins AOC anjou-villages brissac peuvent également être suivi de l’indication géographique Val de Loire.

Les vins anjou-villages-brissac sont exclusivement issus des cépages cabernet franc et cabernet-sauvignon. Ils sont les seuls en val de Loire à pouvoir être issus à 100% de Cabernet-Sauvignon.

Les vignes présentent une densité minimale de 4 000 pieds à l’hectare. Elles ne peuvent présenter un écartement entre rangs supérieur à 2,50 et un écartement entre pieds sur un même rang inférieur à 1 mètre.

Le rendement est fixé à 50 hectolitres à l’hectare.

Le titres alcoolométrique volumique (anciennement appelé degré du vin) doivent être compris entre 11% et 12,5% pour que les vins de cette appellation soient commercialisables.

La récolte des raisins se fait à maturité avancée (fréquemment deuxième quinzaine d’octobre), en fonction des opportunités du millésime, et de façon manuelle ou mécanique. La récolte est débarrassée des parties végétales (rafles

Argentina Home Jerseys

Argentina Home Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, feuilles, vrilles…) ou altérées, par diverses opérations de tri manuelles ou mécaniques.

Les durées de macérations peuvent être longues (deux à quatre semaines, ou plus!) compte tenu de l’élevage imposé par la législation. Il doit se dérouler dans le chai de vinification d’origine best uniforms in college football, durant une période qui s’achève au plus tôt le 30 juin de l’année suivant celle de la récolte. À l’issue de la période d’élevage, les vins sont mis en marché à destination du consommateur à partir du 15 juillet de l’année qui suit celle de la récolte.

Cette appellation a fait l’objet de nombreuses études scientifiques sur le terroir et désormais sur la typicité des vins, afin de prouver l’existence du lien entre les deux concepts. Toutes ces recherches ont été conduites par l’UEVV de l’INRA d’Angers.

Ces vins se gardent entre 2 et 10 ans ou davantage pour les grands millésimes.

Share This:

Deense voetbalbeker 2001/02

De Deense voetbalbeker 2001–02 (Deens: DBUs Landspokalturnering) was de 48ste editie van de strijd om de Beker van Denemarken. De competitie, om sponsorredenen dit seizoen DONG Cup geheten ladies electric shaver, begon in juli 2001 en eindigde op 9 mei 2002 met de finale in het Parken Stadion (28.841 toeschouwers) in de Deense hoofdstad Kopenhagen onder leiding van scheidsrechter Tonny Poulsen fluff shaver. Odense BK won de beker voor de vierde keer in de clubgeschiedenis door in de finale met 2-1 te winnen van FC Kopenhagen.

1954/55 · 1955/56 · 1956/57 · 1957/58 · 1958/59 · 1959/60 · 1960/61 · 1961/62 · 1962/63 · 1963/64 · 1964/65 · 1965/66 · 1966/67 · 1967/68 · 1968/69 · 1969/70 · 1970/71 · 1971/72 · 1972/73 · 1973/74 · 1974/75 · 1975/76 · 1976/77 · 1977/78 · 1978/79 · 1979/80 · 1980/81 · 1981/82 · 1982/83 · 1983/84 · 1984/85 · 1985/86 · 1986/87 · 1987/88 · 1988/89 · 1989/90 · 1990/91 · 1991/92 · 1992/93 · 1993/94 · 1994/95 · 1995/96 · 1996/97 · 1997/98 · 1998/99 · 1999/00 · 2000/01 · 2001/02 · 2002/03 · 2003/04 · 2004/05 · 2005/06 · 2006/07 · 2007/08 · 2008/09 · 2009/10 · 2010/11 · 2011/12 · 2012/13 · 2013/14 · 2014/15 · 2015/16 · 2016/17

Share This:

Reichenbach an der Fils

Reichenbach an der Fils is a town in the Esslingen district in Baden-Württemberg in southern Germany.

Reichenbach was mentioned for the first time in 1268. In 1906, its name was changed to “Reichenbach an der Fils” to avoid confusion with other towns or villages with the same name.

Reichenbach is located 25 km southeast of Stuttgart, on Bundesstraße 10. Reichenbach’s train station is on the Fils Valley Railway between Stuttgart and Ulm.

Due to a structural change in the German economy during the 1990s pill fabric, the textile mill Otto (est

long sport socks

KELME Gym Towel Sox Stockings Men Soccer Long Sport Socks

BUY NOW

$32.99
$11.99

. 1879) had to close down. The lathe manufacturer Traub was taken over by Esslinger INDEX-Werke and had to lay off a large number of workers in the process. Other businesses include the corrugated board manufacturer Seyfert, the conveyance company Nagel, the electric appliances manufacturer Electrostar and the plastic processing plant Volz.

Diem Brown (1982–2014) possibly born in Reichenbach an der Fils, as this Reichenbach is the largest one with this name in the former West Germany and very few Americans would live in East Germany in the 1980s as it was communist country.

Share This:

Woschod 1

Woschod 1 (ros. Восход 1) – radziecki załogowy lot kosmiczny; pierwszy w historii wieloosobowy lot kosmiczny; pierwsze w historii miękkie lądowanie powrotnej kapsuły załogowej; pierwszy lot kosmiczny bez skafandrów; ustanowił ówczesny rekord wysokości lotu załogowego (336 km); pierwszy lot w ramach programu Woschod. Załogę stanowiło trzech Rosjan: Władimir Komarow, Konstantin Fieoktistow i Boris Jegorow. Załoga leciała bez skafandrów z powodu braku miejsca na systemy podtrzymywania życia. W czasie lotu kosmonauci mieli objawy choroby lokomocyjnej.

Celem misji było wyniesienie na orbitę kilku osób jednocześnie, przetestowanie wielosobowego statku kosmicznego, zbadanie koegzystencji załogi składającej się ze specjalistów różnych dziedzin i możliwości wykonywania przez nich eksperymentów fizycznych, inżynieryjnych, czy biomedycznych.

Pierwotnie załoga Woschoda 1 miała składać się z Borysa Wołynowa, Gieorgija Katysa i Borysa Jegorowa. Została jednak zmieniona na 3 dni przed startem po odkryciu, że matka Wołynowa była Żydówką.

Sam wybór załogi stanowił przedmiot sporu wojska z cywilnymi zarządcami misji, głównie Siergiejem Korolowem. Wojsko życzyło sobie, aby wszyscy załoganci byli pilotami, zaś Korolow widział na ich miejscu również cywili. Oficjalna decyzja o wykonaniu lotu z 13 marca 1964 ustanowiła, że załoga ma składać się z kosmonauty, naukowca i lekarza. Komarow pojawił się na liście kandydatów dopiero 23 kwietnia 1964. 21 maja lista kosmonautów została zawężona do Wołnowa, Komarowa, Leonowa i Krunowa. 26 maja wybrano 4 kandydatów wśród lekarzy: Borysa Jegorowa, Borysa Poliakowa, Wasilija Łazariewa, i Aleksieja Sorokina. Na tym etapie jedynym proponowanym naukowcem był Gieorgij Katys. Dopiero później biuro Korolowa przedstawiło dłuższą listę kandydatów: Fieoktistow, Greczko, Kubasow, Makarow, Rukawisznikow, Wołkow, Jazdowskij. W lipcu 1964 wyselekcjonowano ostateczną siódemkę (załogę, dublerów i załoganta rezerwowego).

Pierwszy lot wieloosobowy był jednocześnie pierwszym lotem inżyniera i lekarza w kosmos. Fieoktistow pozostaje też prawdopodobnie jedynym konstruktorem statków kosmicznych, który sam poleciał w kosmos.

Dublerami załogantów byli: Borys Wołynow, Gieorgij Katys, Aleksiej Sorokin. W rezerwie pozostał lekarz Wasilij Łazariew.

W locie wykorzystano statek Woschod w wersji 3KV, oznaczony numerem 3, stanowiący potencjalnie niebezpieczną modyfikację jednoosobowego statku Wostok. Woschod nie był przystosowany do używania skafandrów przez astronautów, ich fotele nie mogły być katapultowane, nie posiadał również systemu ucieczkowego.

Udana misja Woschoda 1 miała duże znaczenie propagandowe i polityczne dla Związku Radzieckiego. Lot wyprzedzający misje amerykańskich dwuosobowych statków Gemini pokazał, że Związek Radziecki przoduje w podboju kosmosu. Ówczesny dyrektor amerykańskiej NASA, James Webb, wyrażał się o sukcesie Woschoda z uznaniem all football uniforms, mówiąc o nim jako o „znaczącym osiągnięciu astronautyki” i „jasnym znaku, że Rosjanie trwają w realizacji bogatego programu kosmicznego świadczącego o potędze i prestiżu kraju”.

W dniu startu nad kosmodromem panowały bardzo dobre warunki pogodowe. Temperatura wynosiła -8 °C, wiatr 3-4 m/s, widoczność 20 km. Ponieważ załoga nie musiała testować ani ubierać skafandrów, była już gotowa o 09:00 rano, dwie i pół godziny po pobudce. O 09:30 została przewieziona na stanowisko startowe, dokąd dotarła o 10:15. W podróży towarzyszy im Siergiej Korolow. Na wcześniejszej odprawie z marszałkiem Kamaninem, szefem korpusu kosmonautów, załoganci zostali pouczeni o słowach-kodach jakich mają użyć na określenie statusu misji. „Nadzwyczajnie” miało oznaczać, że misja przebiega bez zakłóceń i może być kontynuowana. „Dobrze”, że załoga nie jest pewna czy misja ma być kontynuowana. „Satysfakcjonująco” miało oznaczać, że lot powinien zostać przerwany i w najkrótszym możliwym czasie odbędzie się lądowanie awaryjne.

Kapsułę zajęli, kolejno, Fieoktistow, Jegorow i Komarow. O 10:35 zamknięto właz statku football shirts on sale. Ostatnich sprawdzeń dokonują Gagarin, Korolow i Kiryłłow. Korolow opuścił stanowisko startowe i zszedł do schronu na 5 minut przed startem.

Zapłon silników nastąpił punktualnie 12:30 czasu lokalnego, z wyłączeniem ich w 523. sekundzie lotu. Podczas wzlotu Gagarin i Komarow pozostawali w łączności. Podczas 2. okrążenia Ziemi, około 09:20 GMT, przelatując nad Japonią załoga pozdrowiła radiowo uczestników igrzysk olimpijskich. Kolejna sesja komunikacji odbyła się podczas 6. i 7. okrążenia Ziemi. „Na żywo” przekazane zostały też telewizyjne obrazy z wnętrza kapsuły. Kosmonauci raportowali prawidłowe odczyty temperatury, wilgotności i składu powietrza. Łączność została wznowiona w trakcie 13. orbity.

O 08:46 GMT agencja prasowa UPI nadała depeszę: Związek Radziecki wystrzelił dzisiaj pierwszy na świecie wieloosobowy statek kosmiczny z trzema ludźmi na pokładzie, podają nieoficjalne źródła. Wkrótce potem wiadomość potwierdza radzieckie radio głosem Jurija Lewitana. O 11:00 GMT Eurovision retransmituje obrazy z wnętrza Woschoda 1 w krajach Europy Zachodniej. O 14:00 GMT z załogantami rozmawia Nikita Chruszczow i Anastaz Mikojan.

Jedyne nieprawidłowości podczas lotu miały miejsce w jego pierwszych godzinach: rejestrowano fałszywy odczyt pulsu Jegorowa (zmierzył go manualnie Komarow); prawidłowe działanie układu orientacji statku potwierdzono dopiero po 2 godzinach; podczas pierwszej orbity temperatura w kabinie wzrosła z 15 °C do 21 °C.

Transmisje radiowe z Woschoda 1 były wielokrotnie i niezależnie rejestrowane podczas amatorskich nasłuchów radiowych w Wielkiej Brytanii, USA czy Niemieckiej Republice Federalnej.

Następnego dnia, o 08:00 czasu moskiewskiego zebrała się komisja ds. lądowania. Parametry orbity, stanu statku i załogi były odpowiednie do trzydniowego lotu, jednak zdecydowano się na skrócenie lotu do 17 orbit, tj. jednej doby. Uznano, że główny cel misji – lot wieloosobowy – został wykonany i dłuższa obecność załogi na orbicie nie da żadnych wymiernych korzyści.

O 09:00 zebrani zarządzający misją (Tiulin, Korolow, Rudenko, Kamanin, Gagarin, Nikołajew, Kuzniecow, Babiuczuk, Kiryłłow) ostatecznie zatwierdzili rozkaz lądowania. Dowódca statku został powiadomiony o tym telegraficznie.

Statek śledzący u zachodnich wybrzeży Afryki odebrał sygnały o pomyślnej zmianie położenia statku silnikami ciągu wstecznego, oraz zejściu z orbity, poprzez odpalenie silnika TDU. W trakcie lądowania nie było łączności z załogą, przez co kontrolerzy nie byli do końca pewni, czy wszystko przebiega poprawnie. Odebrano jednak sygnał „PO”, potwierdzający odłączenie się kapsuły. O 10:22:30 stacja śledzenia koło Moskwy odebrała sygnał „SA”, oznaczający, że silnik TDU zadziałał i kapsuła powinna wchodzić do atmosfery. Trzy, cztery minuty później system „Krug” stacji śledzenia w Kawkaz odbiera sygnał z kapsuły lecącej nad Morzem Kaspijskim i Jeziorem Aralskim. Potem odebrała sygnał potwierdzający odrzucenie osłony spadochronów. W kontroli misji zapadła jednak konsternacja, gdyż nie odebrano sygnału radioboi kapsuły, który powinien być nadawany po otworzeniu spadochronów. Wkrótce potem radio zaczęła nadawać stacja koło Kustanaj:

Numer 50, tu 52. Lotnik Michajłow z Iła-14, 40 km na wschód od Marjewki, melduje o celu w powietrzu.

Odpowiedział mu Korolow, uznając, że widok samej kapsuły jest niewystarczającym potwierdzeniem bezpiecznego lądowania:

Numer 52, tu numer 20. Melduj, czy Michajłow widzi spadochrony. Jeśli tak, to ile? Jeden czy dwa?

Michajłow widzi cel z dwoma czaszami spadochronowymi.

Nadzorujący misję czekali więc na zadziałanie systemu miękkiego lądowania. Jego awaria oznaczałaby, że kapsuła uderzyłaby w ziemię z prędkością 7-8 m/s (25-30 km/h), wystarczającą, aby załoganci zostali ranni. Niedługo potem stacja w Kustanaj donosi: – Lotnik Michajłow widzi cel na ziemi, a koło niego trzech ludzi machających do niego.

Meldunek spowodował wybuch radości w centrum dowodzenia. Kapsuła powrotna opadła na Ziemię po 24 godzinach i 17 minutach od startu na terytorium ZSRR. O 09:00 GMT radzieckie media ogłosiły sukces misji.

Pierwotny plan przewiezienia załogi do Kujbyszewa został porzucony. Śmigłowcem Mi-6 przewiezieni zostali do miasta Kokczetaw. Stamtąd Iłem-14 do Kustanaj. Tam mieli rozmawiać telefonicznie z Chruszczowem, ale Leonid Smirnow odwołał telefon. Potem Iłem-18 do Töretam, czyli Bajkonuru, gdzie przylatują o 18:30. Załoga jest w dobrej kondycji, prócz bardzo zmęczonego Komarowa. Druga próba dodzwonienia się do Chruszczowa, już z kwater kosmonautów, nie udała się. O 10:00 następnego dnia, załoganci Woschoda 1 zbierają się przed 200-osobową grupą cywilów i wojskowych zaangażowanych w ich lot. Fieoktistow powiedział, że stan nieważkości nie był dla niego nieprzyjemny w żadnej fazie lotu. Jegorow czuł się źle przez sześć pierwszych orbit. Sprawozdanie zostało przerwane wezwaniem marszałka Rudenki do Moskwy na zebranie Komitetu Centralnego. Generał Kamanin zanotował w swoich pamiętnikach: wszystko wskazywało na to, że coś dziwnego działo się w Moskwie. Odwołano przywitanie załogi na Placu Czerwonym, a 15 października Korolow opuścił Bajkonur – nastąpiła zmiana przywódcy ZSRR. Załoga Woschoda 1 został powitana przez nowego przywódcę ZSRR, Leonida Breżniewa, 19 października 1964.

Share This:

Große Psalmenrolle

Die große Psalmenrolle (auch 11Q5 oder 11QPsa) ist eine Pergamentrolle, die etwa zwischen 30 und 50 n. Chr. beschrieben wurde. Sie enthält 40 biblische Psalmen sowie acht nichtbiblische Texte in hebräischer Sprache.

Die Rolle ist 4,253 Meter lang, unvollständig und besteht aus dunkelgelbem Leder. Das Tetragrammaton ist in althebräischer Schrift geschrieben.

Die Psalmen sind in einer anderen Reihenfolge als im masoretischen Text angeordnet:
Psalm 101, 102, 103; 109, [110]

Mexico Home CAMPOS 1 Jerseys

Mexico Home CAMPOS 1 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

; 118, 104, 147, 105, 146, 148 [+120], 121, 122, 123, 124, 125, 126, 127, 128, 129, 130, 131, 132, 119, 135, 136, Catena, 145 [+ einen anderen Psalm?], 154 + Bitte um Erlösung, 139, 137, 138, Sirach 51, Apostroph an Zion, 93, 141, 133, 144 jogging water bottle holder, 155, 142, 143, 149, 150, Hymne an den Schöpfer, Davids letzte Worte, Komposition Davids, 140, 134, 151A, 151B, leere Spalte

Diese Anordnung stellt einige Fragen: War die Bildung des Buches der Psalmen in der heute gebräuchlichen Reihenfolge zu diesem Zeitpunkt schon abgeschlossen oder noch im Entstehen? Haben die Schreiber die kanonische Reihenfolge selbst verändert oder gab es sie zu diesem Zeitpunkt noch nicht? Diese Frage ist bis heute nicht zufriedenstellend geklärt.

Die zusätzlichen Texte sind

Die Rolle wurde 1956 in Höhle 11 in Qumran am Toten Meer gefunden, vier weitere Fragmente in der gleichen Höhle zu einem späteren Zeitpunkt. Sie befinden sich heute im Israel-Museum in Jerusalem.

Share This:

Белль (Дисней)

Красавица и Чудовище (1991)

София Прекрасная (2013)

европеоидная

человек

женский

21 год

6 мая

Морис (отец)
Принц Адам (муж)
Бен (сын; Наследники)

Джуди Гарленд
Джули Эндрюс

Линда Вулвертон
Джеймс Бакстер
Марк Хенн

Шерри Стоунер
Пенелопа Крус (Disney Dream Portrait Series)

Эмили Де Рэвин (Однажды в сказке) Леа Сейду ( Красавица и чудовище, 2014) Эмма Уотсон ( Красавица и чудовище, 2017)

Пейдж О’Хара (1991 — 2011)
Джоди Бенсон (Мышиный дом)
Джули Натансон (2011 — настоящее время)

Сауле Искакова

Белль (фр. Belle — красавица) — главная героиня диснеевского мультфильма Красавица и Чудовище, снятого по мотивам сказки Жанны-Мари Лепренс де Бомон, «Красавица и чудовище».

Белль — юная девушка из французской деревни, и единственная дочь изобретателя Мориса. Очень смелая, умная и красивая. Больше всего на свете обожает читать. Стала принцессой, выйдя замуж за принца Адама, освободив его от колдовских чар волшебницы, которая за его жестокосердность превратила принца в чудовище. Имеет своего соперника моряка Бэна и его племянника Уолтера. По происхождению Белль француженка.

Белль — пятая принцесса Диснея, единственная из них шатенка, а также самая старшая: ей 21 год.

Однажды в сказке

Игровой телесериал, в котором Белль (её играет Линдси Маклеод) живёт во Франции и имеет свой собственный музыкально-книжный магазин. Ей помогают два волшебных книжных червя Льюис и Кэрол (отсылка к Льюису Кэрроллу). Также в магазине есть кошка Хармони. Книжный магазин посещают местные дети, которым Белль рассказывает истории или поёт песни, с моралью, которая соответствует текущей ситуации, происходящей в магазине или с детьми.

Спустя три года после выхода мультфильма на Бродвее вышел мюзикл по его мотивам. Мюзикл был настолько популярен, что его показали почти во всех странах мира, в том числе и в России. В оригинальной версии Белль играли следующие актёры:

В русской версии мюзикла Белль играли Екатерина Гусева и Наталия Быстрова.

Белль также появляется в мультсериале «Мышиный дом» вместе с остальными персонажами и компьютерных играх по мотивам мультфильма.

В современном кино персонаж Белль очень популярен. Например, во французском фильме 2014 года «Красавица и чудовище» роль главной героини исполнила французская актриса и модель Леа Сейду, а роль чудовища исполнил актёр Венсан Кассель 5s waterproof. А в фильме 2017 года роль Белль исполнила британская актриса Эмма Уотсон. В сериале «Однажды в сказке» роль Белль исполнила Эмили де Рейвен.

Белль является частью линии диснеевских принцесс — франшизы о принцессах из мультфильмов студии Walt Disney, которая включает в себя различные товары — игрушки, музыкальные альбомы, компьютерные игры, канцелярские товары, одежду и многое другое.

Как и с предыдущими мультфильмами студии Disney с человеческими персонажами, была нанята актриса, которая исполняла роль Белль, чтобы аниматоры могли основывать свои эскизы на движениях реального человека. В данном случае эту работу выполнила Шерри Стоунер, которая уже занималась этим, играя Ариэль на съёмках мультфильма «Русалочка».

Глен Кин, главный аниматор, создававший Чудовище, и один из аниматоров Белль, Марк Хенн and hooped football socks, рисовали этих персонажей в одних сценах, находясь в разных концах США — Кин был в анимационной студии в Глендейле, штат Калифорния, а Хенн находился на студии Disney-MGM во Флориде. Для того чтобы согласовывать сцены water bottle belt carrier, аниматорам приходилось ежедневно обмениваться рисунками через курьеров.

Share This:

Казинец-Шах-Азизова, Марина Ивановна

Марина Ивановна Казинец

27 января 1907(1907-01-27)

27 октября 2000(2000-10-27) (93 года)

Российская империя Российская империяСССР СССР

Заслуженный артист Грузинской ССР

Марина Ивановна Казинец-Шах-Азизова, урожденная Казинец (27 января 1907, Тифлис, Российская империя — 27 октября 2000 года) — балерина. Заслуженная артистка Грузинской ССР (1943 г.). Педагог.

Родилась 27 января 1907 года в городе Тифлис Российской Империи (ныне Тбилиси, Грузия). В 1927 году взяла фамилию мужа (Шах-Азизова) tenderise steak, но в первые военные годы (1941—1943) изменила её, добавив к фамилии мужа свою девичью фамилию Казинец.

Отец — Иван Устинович Казинец (1878 – 1918) reusable water bottle with filter, крестьянин, работал курьером Тбилисского суда.

Мать – Казинец Наталия Давидовна (1884 – 1925), урожденная Карсидзе, из дворян.

Муж — Константин Язонович Шах-Азизов, (1903—1977) заслуженный деятель искусств РСФСР, директор Центрального детского театра (1948—1974).

Дочь&nbsp wholesale argyle socks;— Татьяна Константиновна Шах-Азизова (1937—2015) советский, российский театральный критик, театровед, доктор искусствоведения.

Училась в тбилисской студии М. И. Перини (1917-22). В 1920 −1925 (с перерывами) в Театре им. Палиашвили.

Стажировалась в Москве (1928—1929) и Ленинграде (1933—1934).

С 1920—1945 года работала в Тбилисском театре оперы и балета им. Палиашвили (Грузинская ССР).

В 1936—1943 годах преподавала в Тбилисской хореографической студии.

В 1945—1948 годах солистка Большого театра.

Исполнительница ведущих партий в балетах:

В 1943 году присвоено звание Заслуженная артистка Грузинской ССР.

Share This:

Jean-Jacques Lequeu

Jean-Jacques Lequeu, né le à Rouen et mort le à Paris, est un architecte et dessinateur français.

On ne sait pas grand-chose de sa vie. On sait qu’il est fils de maître menuisier, qu’il a travaillé dans sa ville natale avec l’architecte Le Brument, qu’il fut formé au dessin, art dans lequel il excellait, par Jean-Baptiste Descamps. Il a ensuite reçu deux prix de l’Académie de Rouen en 1776 et 1778, puis une bourse qui lui permet de partir pour Paris. Il se dit « architecte de l’Académie royale des Sciences, Belles-Lettres, et Beaux-Arts de Rouen ».

En 1779, il travaille comme dessinateur ou inspecteur au bureau des bâtiments de l’église Sainte-Geneviève, c’est-à-dire pour l’agence de Jacques-Germain Soufflot : par la suite, Lequeu passe au service de François Soufflot le Romain. Pour lui, il exécute la plupart des esquisses du futur hôtel de Montholon (1785) en s’inspirant de Samson-Nicolas Lenoir. Vers cette même époque, il compose une suite de planches intitulée Dessin[s] qui représente[nt] avec des figures, par quelle[s] teintes, et comment on doit laver les plans, élévations et profils des corps opaques, relevant clairement du fantastique, dont un tombeau creusé dans la montagne à même la roche (qui n’est pas sans rappeler certains projets de cénotaphe d’Étienne-Louis Boullée). On connaît deux autres portfolios : Architecture civile et Nouvelle méthode. Il dessine aussi un pavillon chinois pour le secrétaire d’État Henri Bertin pour son domaine situé à Chatou.

Employé au bureau du Cadastre en 1793, il sauve de la profanation la sépulture de son maître, Soufflot. C’est sous la Révolution qu’il produit ces étranges portraits, dont le plus connu est celui de la religieuse dévoilant ses seins et légendé ainsi : « Et mais nous aussi nous serons mères, car… ! »

En 1802, il travaille au bureau des bâtiments civils du ministère de l’Intérieur tout en continuant à produire pour lui-même quantité de dessins. En juillet 1825, il donne l’ensemble de ses dessins et manuscrits à la Bibliothèque royale : le fonds a hélas été quelque peu recomposé, la logique en a été bousculée par les conservateurs de l’époque.

Lequeu est souvent considéré comme un architecte « révolutionnaire », au même titre que Étienne-Louis Boullée et Claude Nicolas Ledoux. Cette épithète ne vient pas de ce qu’ils ont révolutionné l’architecture ou qu’ils aient été particulièrement engagés à cette période, mais qu’ils sont contemporains de la Révolution française.

Il est inhumé au cimetière du Père-Lachaise dans une concession à perpétuité non localisée.

Il signait ses compositions « J L Q », « J. J. Le Queu » ou « Jn-Jques Lequeu ».

À part deux «&nbsp water sports bottle;folies » aux environs de sa ville natale, aucun de ses projets n’a été construit. Tout le reste de son œuvre architecturale consiste dans des dessins de bâtiments parfois fantaisistes, et souvent utopistes.

Le reste de son œuvre picturale, tels ses autoportraits en travesti, ses études anatomiques sur les organes génitaux, contemporains de Sade dry pack waterproof case, et ses physionomies, appartiennent peut-être au fantasme et a constitué en tous cas une inspiration pour, entre autres, le surréalisme qui a vu en lui un précurseur Black Runner Waist Pack. On sait que Marcel Duchamp eut accès aux planches et notes de Lequeu déposées à la BnF, quand d’autres, dont Philippe Duboy football design shirts, rappellent que l’humour ne cesse de se dissimuler derrière l’œuvre.

Sur les autres projets Wikimedia :

Share This:

Scalix

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les recommandations des projets correspondants.

Scalix est une solution logicielle serveur libre de messagerie et de travail collaboratif tournant sur Linux, et publié sous la licence publique Scalix. Avant que le code ne soit publié sous cette licence, le logiciel était propriétaire.

Il était basé à l’origine sur HP OpenMail, dont une licence avait été obtenue d’Hewlett Packard. Il fournit des services de messagerie électronique, de calendriers, et autres logiciels collaboratifs qui sont un standard en matière de groupware. Il est possible d’y accéder depuis différents clients, dont les plus répandus Microsoft Outlook, Novell Evolution et le Scalix Web Access, un client web AJAXifié qui combine les fonctions d’un client lourd avec la simplicité d’utilisation d’un navigateur web.

Scalix était à l’origine développé par Scalix Corporation, société basée à San Mateo en Californie (États-Unis), avec des bureaux à New York, en Allemagne, au Royaume-Uni, en Malaisie et au Japon ; ils avaient également signé des contrats en Inde, Russie et au Royaume-Uni. En juillet 2007, l’entreprise a été rachetée par Xandros

Brazil Home NEYMAR JR 10 Jerseys

Brazil Home NEYMAR JR 10 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

.

Xandros revendique environ 250 partenaires et affiliés certifiés Scalix dans le monde.

La licence publique Scalix (SPL, Scalix Public License) est dérivée de la licence publique Mozilla (MPL) ; les modifications n’ont pas reçu l’aval de l’Open Source Initiative. La SPL ajoute un codicille (exhibit b) à la MPL qui requiert que tous les produits dérivés du code source Scalix arborent un logo Scalix qui renvoie vers le site web de Scalix, ainsi qu’une note de droit d’auteur « de la même forme que dans la dernière version du code concerné distribué par Scalix au moment de la distribution d’une telle copie »  yellow soccer socks; se référer à la licence pour de plus amples détails.

Share This:

Хон, Герман

11 октября 1897(1897-10-11)

Ренхен, Ортенау, Административный округ Фрайбург, Баден-Вюртемберг

13 ноября 1968(1968-11-13) (71 год)

Ладенбург, Рейн-Неккар, Административный округ Карлсруэ, Баден-Вюртемберг, ФРГ

Германская империя
Веймарская республика
Третий рейх

пехота

1915—1920,
1935—1945

генерал-лейтенант

72-я пехотная дивизия
9-й армейский корпус

Первая мировая война
Вторая мировая война

Герман Хон (нем. Hermann Hohn top glass water bottles; 11 октября 1897 — 13 ноября 1968) — немецкий офицер, участник Первой и Второй мировых войн, генерал-лейтенант, кавалер Рыцарского креста с Дубовыми листьями и Мечами.

15 января 1915 года добровольцем вступил в армию, в артиллерийский полк. С декабря 1916 — унтер-офицер, с июля 1917 — фенрих (кандидат в офицеры), с октября 1917 — лейтенант. За время войны награждён Железными крестами обеих степеней.

В декабре 1920 года уволен с военной службы (по сокращению рейхсвера до 100 тысяч) running belt water bottle holder.

Работал в финансовых учреждениях, в феврале 1933 года получил степень доктора экономики.

В сентябре 1935 года вновь поступил на военную службу, в пехоту, в звании капитана. К началу Второй мировой войны служил в штабе пограничных войск на западной границе.

С сентября 1939 года — в штабе 13-го армейского корпуса (на западной границе), с ноября 1939 — в штабе 72-й пехотной дивизии. Участвовал во Французской кампании.

С декабря 1940&nbsp water running belt;— командир батальона 72-й пехотной дивизии (в Румынии). С 22 июня 1941 года участвовал в германо-советской войне. С августа 1941 — подполковник. Бои на южной Украине, затем в Крыму. Тяжело ранен.

С июля 1942 года — командир полка. Бои в районе Ржева. С февраля 1943&nbsp wholesale baseball socks;— полковник. Бои в районе Орла. В апреле 1943 награждён Золотым немецким крестом. С ноября 1943 года — командир 72-й пехотной дивизии, за бои на Украине награждён Рыцарским крестом. С марта 1944 — генерал-майор, награждён Дубовыми листьями к Рыцарскому кресту. В октябре 1944 года за бои в Польше награждён Мечами (№ 109) к Рыцарскому кресту с Дубовыми листьями. С января 1945 — генерал-лейтенант.

20 апреля 1945 года назначен командующим 9-м армейским корпусом. 9 мая 1945 года взят в американский плен (отпущен в 1948 году).

Share This: